مگر که بخششِ بی‌مرز تو بگیرد دست

وگرنه پای عبور از پل صراطم نیست

کنار خوانِ تو از شرم خون دل خوردم

چه غم که خوردن آن جزء مبطلاتم نیست

نشسته از آتش روزه آتشی در جان

که سِرِّ خامشی‌اش جز لب فُراتم نیست

مرا چراغِ هدایت، ضریحِ شش‌گوشه‌ است

به غیر کشتی او فرصت نجاتم نیست

به احترام حسینت بگیر دست مرا

به بازویی که در آن خود نشان خاتم نیست