ز پشت در بشنو ناله‌های فاطمه را

به سوز سینه‌ی آن مادر شهیده، بیا

عزیز فاطمه! جدّت حسین، در یم خون

تو را صدا زند از حنجر بریده؛ بیا

به مادری که لبش از عطش، زده تب‌خال

به شیرخواره‌ی انگشت خود مکیده، بیا

به آن لبی که بر آن چوب می‌زدند به طشت

به خواهری که گریبان خود دریده؛ بیا

کند تلاوت قرآن، سر حسین به نی

ببین چه‌گونه ز لب‌هاش خون‌چکیده؛ بیا

به آن سری که به دیدار دخترش آمد

به کودکی که به ویرانه آرمیده؛ بیا

به لاله‌های به خاک اوفتاده از دم تیغ‌

به غنچه‌ای که شد از ضرب تیر، چیده؛ بیا‌

به بانگ یا ابتای علی، به قلزم خون

به ناله‌ای که حسین از جگر کشیده؛ بیا

بود به سینه‌ی میثم، هزار درد نهان

گواه آن‌همه غم‌های ناشنیده! بیا