پیرمردای دهات، تو رو با عصا زدنت

منو می‌کشه روضه‌ی، خاکِ دست و پا زدنت

آی آی آی آی، ای بی کفن، مظلوم من...

وقتی روضه‌خون میگه روضه‌اتو از عصر عاشورا

گریه‌مون بی‌اختیار می‌شه رها روی گونه‌ها

وقتی می‌شنوم همه رفتن و شمر دست نمی‌کشه

حالت معذبت میاد تو ذهن، زیرِ دست و پا

دردا رو بگم

به خدا من نمی‌تونم همه‌ی حرفا رو بگم

محکم می‌زدن

سی هزار نفر تو قتلگاه تو رو با هم می‌زدن

خورشید هم نشست

قاتلت اونقدی موند رو سینه‌ات تا سینه‌ات شکست

نمیشد حداقل خیلی راحت بکشند

قتل صبر یعنی تو رو، دو سه ساعت بکشند

حسین...