آتیش و دود و، خنده‌کُنا رو

اون آدمای، هیزم‌بیارو

نمی‌بخشم، نمی‌بخشم

در شکست و، در شکست و

سر شکست سینه از اون بدتر شکست و

حُرمتِ دخترِ پیغمبر شکست و

همه دیدن که دلِ حیدر شکست و

دل تَرَک خورد، دل تَرَک خورد

پیشِ من وقتی که فاطمه کتک خورد

سیلی واسه‌ی قباله‌ی فدک خورد

زخمِ روی جگرم چقدر نمک خورد

گلچینِ یاسو، فَصلِ خزونو

رو سینه‌ی در، اون رَدِّ خونو

نمی‌بخشم، نمی‌بخشم

دلتنگیای، وقتِ اَذونو

تنها نه قُنفذ، هَمدستِ اونو

نمی‌بخشم، نمی‌بخشم

یارالی ننم، یارالی ننم

یارالای ننم اِی وای...

دلو خون کرد، دلو خون کرد

میخِ‌در سینه رو وقتی لاله‌گون کرد

غمِ من قامتِ یارمو کمون کرد

غمِ فاطمه علی رو نیمه‌جون کرد

کرده پیرم، کرده پیرم

داغی که مونده روی دلِ اسیرم

به خدا سی‌ساله که می‌خوام بمیرم

شُکرِ حق حاجتِ قلبیمو می‌گیرم

ضَربِ قَلاف و، دردِ سحر رو

حَتّیٰ زمین و، دیوار و در رو

نمی‌بخشم، نمی‌بخشم

زخمای روی، اون بال و پَر رو

داغِ نِشسته، روی جگر رو

نمی‌بخشم، نمی‌بخشم