مجنون شدم که لیلیِ لیلای من شوی

مهمان شبی به خیمه‌ی صحرای من شوی

عَبدُ الحسینم و به جهان فخر می‌کنم

یک عمر نوکرم که تو آقای من شوی حسین

به هوش بودم از اول که دل به کس نسپارم

شمایل تو بدیدم نه عقل ماند و نه هوشم

اَنَا مجنونُ العباس...

یا ابوفاضل آقای من...