تا دم مرگ هم از تو نکشم دست ببین

زندگی‌نامه‌ی من دست به دامان شدن است

بی ادب بد دهنی کرد تو را زجر دهد

این هم از برکت هم بند نگهبان شدن است

ساق پایی که شکسته چقدر آبت کرد

درد زخمی که قدیمی‌ست فراوان شدن است

تو بغل گرفتی خاک قتله‌گاهو

شاه میفهمه زمین خوردن شاه و

میزدن تو رو پیاده و سواره

ذوالجناح اومد حرم کمک بیاره

چه روزگار سیاه

چه حرفا و سپاهی

دگر نیفتد الهی

بلند مرتبه شاهی