وقتی‌که دنبال فراتی

طنین تکبیرتو عشقه

عموجون! اگه بباره بارون

بازم آروم نمی‌شه، اشک چشای گریون

عموجون! پیش توئه دلامون

تشنگیمون بهونس تا تو نری به میدون

چرا دیگه اومدن تو

از خیممون دیده نمی‌شه

چرا شکوه علم تو

توو آسمون دیده نمی‌شه

خمیده؛ مردی که ناامیده

با چشای پر از خون، کنار تو رسیده

چی دیده؟! رنگ رخش پریده

همش داره می‌خونه، کی دستاتو بریده