از وقتی که، تو رو آفرید

کار خدا، شد شناختنت

حیدر، اون که با یه نگاش، می‌ریزه یه سپاه، گره جنگ و با ذوالفقار وا کنه

از هیبتش عدو، نمی‌شه رو به رو، دشمن از پشت کوه خدا خدا کنه

(گدا کجا ببره حال خراب و؟)۲

که تازه رو ضریحت دیده شرابو

چه مضجعی بهتر از مضجع تو که

گناه و ریخته و جمع کرده ثوابو

مولای من حیدره فقط، چون با خدا داره شباهت

هر جوری که می‌خونی بخون، حیدر آقاست از همه جهت

بس که بالاس ایوون طلاش، هر کی داره هواش

هر کی کرده نگاش عرش حق و دیده

بس که بالاس ایوون طلاش، هر کی زده صداش

توو هوای خدا نفسی کشیده

چهار گوشه شده کعبه تا نفهمن، که ایستاده رو به ایوون طلای تو

(می‌شه خدا بذاره جاش تو رو امّا، محاله که کسی باشه بجای تو)۲

حیدر می‌گی مولاش و بذار، بعدش نام زهراش و بذار

قبل از علی خدا ننویس، اون پر می‌شه تو جاش و بذار

ای که رو به روت علیه، امیر تو کیه بخواد ادعای خلافت بکنه؟

بعد اسم علی امیرالمؤمنین، بگو تا دهنت بهش عادت بکنه