الله الله، به فاطمه، به فاطمه، به فاطمه...

بَعدِ فِقدِ نَبی متنِ قرآن

خونده شد اَمّا اَصلش رها موند

بَعدِ اون کوچه آیاتِ قرآن

خیلی جاها زیرِ دست و پا موند

توی کوچه و به پُشتِ در و

توی شعله‌ها سوره‌ی کوثر و

یا اون روزی که بُریدن سرو

ندیدن توی قتلگاهِ مادرو

آسمون بُریده شد سرش

پیکرش پُر از ستاره شد

به شمارِ آیه‌های وَحی

زخمای تنش شماره شد

الله الله، به فاطمه، به فاطمه، به فاطمه...

یاحسینو اگه سر بِبُرن

میشه یاسین ببینید همینه

صوتِ قرآنِ فرزندِ زهرا

حتّیٰ از نِیزه هم دل‌نشینه

روی نِیزه‌ها پیشِ خواهرش

چقدر سنگ زدن رو لَبای ترش

لبِ خشکی که، با خونِ سرش

شده تَر مثلِ مَعجرِ دخترش

مَعجری که خیسِ خون شده

مثلِ چادرای عمه‌هاش

وقتی می‌زدن سه‌ساله رو

از رو نِیزه‌ها می‌دید باباش