ارباب خوب و نازنین

خدای عشق آسمون‌ها و زمین

نگاه نکن که کودکم

تو دیوونگی وادی عشقت انگشت نمای فلکم

(وقتی دنیا اومدم)۲، با عشق زهرا اومدم

بابام می‌گفت: گل پسرم، با اینکه درد و بلات و به جون می‌خرم

تویی تو میوه‌ی قلب من و برگ و بَرم

یادت باشه ارباب من حسین و منم غلام این دَرم

با اینکه مهتاب منی، عشق و تب و تاب منی

(امّا غلامزاده‌ی ارباب منی)۲

مبتلاتم، خاک پاتم حسین ارباب بی کفن

دل داده‌ی کربلاتم، حسین ارباب بی کفن

بابام می‌گفت که: مهربونی، درد دل ما رو می‌دونی

غصّه رو از دلا می‌رونی، حرف دل و از چشا می‌خونی

(یادم می‌آد بچّه بودم)۲

با شنیدن اسم قشنگت آقاجون

غم توچشای مادر من خونه می‌کرد

اشک چشاش می‌چکید و پیش چشام دنیا رو ویرونه می‌کرد

یادم می‌آد بچّه بودم هنوز اسم مادرم و نمی‌دونستم، بابام می‌گفت: بگو حسین

هر موقع قلبت می‌گیره بگو حسین

عالم تو زلفش اسیره بگو حسین،

آخر بابات براش می‌میره بگو حسین

(مبتلاتم، خاک پاتم حسین ارباب بی کفن

دل داده‌ی کربلاتم، حسین ارباب بی کفن)۲

(جام شراب نوشینت، هستی به هستم داده

ببین که عشق شیرینت چه کاری دستم داده)۲

تو وادی عشق بی نشونه دوره گردم حسین

کودکم و پای عشق پاکت مردِ مردم حسین

مبتلاتم، خاک پاتم حسین ارباب بی کفن

دل‌ داده‌ی کربلاتم، حسین ارباب بی کفن

(یادم میاد بچّه بودم)۲، مادرم لباس سیاه تنم می‌کرد،

حرزت و گردنم می‌کرد

می‌گفت: عزیزم که دیگه محرّمه، ماه عزای عالمه،

ماه غم ماه غمه، هر چی ام درباره‌ی غم‌هاش بخونیم، بازم کمه

یه شب از هیئت اومدم، اونشب از بس سینه زدم

جای دستم مثل گل سرخی رو سینه بود و، نشون دادم به مادرم

مادرم گفت: نشون دادی مردی مادر

(پیش زهرا رو سفیدم کردی مادر)۲

(یادم میاد بچّه بودم)۲ به بابام گفتم: از اربابم بگو

قصّه‌ی عشق و برای دل بی تابم بگو

بابام میگفت: ای پسرم، یکی بود یکی نبود

توی صحرا یه مردی بود از تشنگی دنیا به پیش دوتا چشماش تار و کبود

قصه به اینجاش که رسید، بغض دل من ترکید

گریه امونم رو برید، کبوتر سینه‌ی من به کربلای تو رسید

صدای هَل مِن ناصِرِ تو

از تو ضریحت می‌شنید

(بمیرم از غصّه‌ی دل و غم‌های زینب حسین)۲

(الهی تو مجلس تو جونم بیاد بر لب حسین)۲

مبتلاتم، خاک پاتم حسین ارباب بی کفن

دل‌داده‌ی کربلاتم، حسین ارباب بی کفن