هِق هِقِ گریه و مولای صبوری اِی وای

رازِ جانسوزترین حادثه اِفشا شده بود

بازویی را که نَوَد روز ز مولا پوشاند

در شبِ پَر زدنش قاتلِ مولا شده بود

آه تا صبح دگر دیده‌ی او باز نشد

دردِ پهلو دگر انگار مُداوا شده بود

دست می‌شُست ز جان، لحظه به لحظه مولا

گرچه زهرا خودش از قبل مُهَیّا شده بود

بر علی آن شبِ جانکاه، چهل سال گذشت

بعد از آن قامتِ خِیبَرشکنش تا شده بود

شایعه شد که علی عاقبت از پا افتاد

هرچه شد آه پس از رفتنِ زهرا شده بود

این سخن وِرد زبان‌ها افتاد:

دیدی آخر علی از پا افتاد؟!