هربار سویت پَر کشیدم از سر شوق

إذن دخولم را میان راه خواندم

تکرار می‌کرد آسمان همراه با من

کنج حرم وقتی امین‌الله خواندم

آرامش عشقی، امید عاشقانی

شمسُ الشموسی آسمانِ قلب مایی

آقای من هر کس در این دنیا غریب است

هرگز ندارد بهتر از تو آشنایی

در صحن آزادی رهایم کردی از خود

در صحن گوهرشاد خود را یافتم باز

دستم دخیل پنجره فولاد بود و

دل با کبوترهای گنبد گرمِ پرواز

می‌آیم به سوی تو قدم قدم

می‌بارم در آسمانی حرم

دلتنگم به اسم تو قسم!

دلتنگم به شوق تو هوایی‌ام

می‌دانم که با شما خدایی‌ام

می‌دانی امام رضایی‌ام