مادرم گفت نگو، هیچ نگفتم به کسی

زینب ای کاش که مَحرم بشود حیف نشد

(فدک و کوچه‌ی امن و در بی‌آتش و دود)۲

گفتم این سه همه با هم بشود حیف نشد

رفته بودیم به مسجد که مگر مادرمان

یک نفس راحت از این غم بشود حیف نشد

وقت برگشت از آن کوچه به او می‌گفتم:

که خوشی قسمت ما هم بشود حیف نشد

هرچه کردم به کناری بروند و برویم

راهی از کوچه فراهم بشود حیف نشد

خواستم چادر مادر نخورد خاک که خورد

ذره‌ای شرم مجسم بشود حیف نشد

خواستم نشکند آن روز غرورم که شکست

جای او قامت من خم بشود حیف نشد

ایستادم به روی پنجه‌ی پا تا رویم

مانع سیلی محکم بشود حیف نشد

کوچه‌اش سنگ و دلش سنگ و دو دستش سنگین

خواستم ضربت او کم بشود حیف نشد

****

گردیده بود همدست قنفذ با مغیره

او با غلاف شمشیر او با تازیانه میزد

وای مادرم، مادرم، مادرم