وای من و وای من و وای من

ضرب در و پهلوی زهرای من

در وسط کوچه تو را می‌زدند

کاش به جای تو مرا می‌زدند

گوشه‌ی چشم تو چرا شد کبود

فاطمه جان مگر على مرده بود

اى مادر، ممنونم، منو آوردى

تو خونه دستِ حسین سپردی

بشین براش پیرهن بدوز

که من به پات زار بزنم

منم ببر تو قتله گاه که پا به پات، زار بزنم

با این امید که براش بمیرم

با ناله‌ی تو زبون می‌گیرم

مگر به کربلا کفن به غیر بوریا نبود

مگر حسینِ تشنه‌لب عزیز مصطفی نبود

(حسین من، حسین من، حسین من)3