دم خونه‌ی تو، امید آخرم

می‌گن رفتنی می‌ره ولی تو نذار برم

دلیل داری برا از این جا روندنم

ولی بهونه می‌آری برای موندنم

پای تو بسوزمم بردم

پای تو بسازمم بردم

تو عشق دو سر بردی حسین جان

دل به تو ببازمم بردم

دل همیشه تنگِ من

دستای زیر سنگ من

دواش یه نیم نگاهه

ببین چشام به راهه

خالیه کوله بارمو

باز گره خورده کارمو

برس به داد حالم

گره گشای عالم

بگو با این دلم باید چیکار کنم؟

می‌خوام هر طوری شد سمت خودت فرار کنم

بیام تو حرمت، برات بنده بشم

(بیام گریه کنم)۳ به تو پناهنده بشم

تو او که دلت می‌خواد داری

نوکرای خونه زاد داری

من هیچکسو مثل تو ندارم

تو شبیه من زیاد داری

...

(اومدم اعتراف کنم

با تو دلم رو صاف کنم)۲

من کم آوردم به اباالفضل

شنیدی آخرش صدامو

دلت سوخت دیدی گریه‌هامو

خودت دونه به دونه دادی حاجتامو

نشستی مهربون کنارم

بهم گفتی هواتو دارم

گرفتی دستم و نذاشتی کم بیارم

ای عهده دار مردم بی دست و پا

آغوش تو پناه دل خسته‌ها حسین جانم

با معرفت‌تر از همه ای با وفا

صلّی علیکَ ساکن کرب و بلا حسین جانم

حسین جانم، حسین جانم...

...

قول می‌دم اگه ورق برگرده و علیم نَمی‌ره

جوری لالایی بخونم حرمله گریَه‌ش بگیره

تلاش کردم حسین ازت بشنوه بابایی

عصای دستِ نیزه دارایی

بی تو از این زمونه سیرم

...

بس کن رباب حرمله بیدار می‌شود

سهمَت دوباره خنده‌ی انظار می‌شود