دامان تو از کف ندهم، گر چه دو صد بار

گیرد ز بدن جان مرا دشمن جانی

صد شکر، که شد سرخ ز خون موی سفیدم

امروز حبیبت کند احساس جوانی

در کوفه که پیغام تو را دیدم و خواندم

تا کرب‌وبلا داشته‌ام، اشکْفشانی

در هر نگهم کرب و بلا بود، مجسّم

هر چند برون آمدم از کوفه نهانی

سوگند به خون من و خون شهدایت

فانی نشود هرکه شود بهر تو فانی