غریبِ مدینه اِمامِ صادق...

رازِ این غُربَت، نشد آخر فاش

جلو چشمام بود، حَرَمی اِی‌کاش، حَرَمی اِی‌کاش

بَقیع هنوز، آینه‌ی غُربَتِ اِمامه

دِلای ما، منتظرِ روزِ اِنتقامه

بیا اِی‌اِمامِ‌زمان

(آتیش زدن شَبونه اون نامَردا) ۲

خونه‌ی مولای مارو واویلا

امامِ صادق گفت تنها

یازهرا، یازهرا

اَمون از اون آتیش و کوچه و بَلوا

(تَجَسُّمِ روضه‌ی حضرتِ زهرا) ۲

غریبِ مدینه اِمامِ صادق...

(شبِ تنهایی، شبِ غُربت شد) ۲

که از این دنیا، آقا راحت شد، آقا راحت شد

بدونِ تو، غَریبه درسِ حدیث و قرآن

یتیم شدند اَبوبَصیر و هِشام و صَفوان

مدینَشون کربلاست

(اون آقایی که یارِ مَظلوما بود) ۲

پناه و مَلجَإ همه دنیا بود

ولی تو شهرِ خودشم تنها بود

واویلا، واویلا

(به‌خدا با اَشکای چشما می‌سازیم

یه روزی ضریحتو آقا می‌سازیم) ۲

غریبِ مدینه اِمامِ صادق...

(مُنتَسَب به شماست، شَرَف و ایمان) ۲

به تو مدیونَن، همه‌ی ایران، همه‌ی ایران

برای ما، حدیثِ تو اَصلِ ماجرا شد

نگاهِ تو، مذهبِ رسمیِ عاشقا شد

به نورِ تو روشَنیم

(شاگرداتو ببین، جَوون‌مردارو

شهیدای غریبِ این صحرا رو) ۲

دسته‌گلای مَکتَبِ زهرا رو

یازهرا، یازهرا

فقط اون شهیدا که عشقو خریدن

(به کلاسِ درسِ تو آقا رسیدن) ۲

غریبِ مدینه اِمامِ صادق...