نرسد احدی به نجابتِ تو

به فصاحت لهجه و صولت تو

به متانت و هیبت و شوکت تو

به قداست و عزّت و غیرت تو

تویی شاهِ من و منم آدمِ تو

و پناه من آن دژ محکمِ تو

و خجالتِ من نده این‌‌همه تو

که فزون بوَد از سرِ من کم تو

حسن جانم جانم جانم، جانم...

تو تمام قشنگیِ هر غزلی

و تو کوه نمک ولی از عسلی

تو شبیه خدا و علی ازلی

تو همیشه بمانی و لم یزلی

تو خدای کرم شَه محترمی

تو غریب مدینه و بی‌حرمی

تو امام منی و تو سَرورمی

تو حساب و کتاب و تو محشرمی

حسن جانم جانم جانم، جانم...

زِ تو مستم و هِی دمِ هو بزنم

چه نیاز که لب به سبو بزنم؟

نکند که به غیر تو رو بزنم

نه که رو بزنم، سرِ او بزنم!

تو کریمی و بنده گدا شده‌ام

به هوای تو سر به هوا شده‌ام

من اسیر بلای شما شده‌ام

تو رها بکنی که فنا شده‌ام!

زِ جمالِ تو قَلَّ بیانِ همه

زِ کمال تو کَلَّ لسانِ همه

بوِد از سرِ خوان تو نانِ همه

بنما تو دعایی به جانِ همه

حسن جانم جانم جانم، جانم...