تیر و گرز آهنی، ماندم کدامش قاتل است

یک‌نفر بی‌دست از مرکب بیافتد، مشکل است

چشم او را با هزاران تیر بستند و سپس

تیرها را در تنش یک‌یک شکستند و سپس

روی جسمش نیزه‌ها کار زیادی می‌کنند

لااُبالی‌های کوفه، رقص و شادی می‌کنند

مادرش کو تا ببیند چشم عبّاسش تر است

پیکر عبّاس حالا از علم، کوچک‌تر است

علقمه! در ساحل تو برگ‌برگ لاله است

این قد و بالا برای کودک شش‌ساله است

گریه‌ی آقا بلند و خنده‌ی لشکر، بلند

طبل کوفی‌ها بلند و ناله‌ی مادر، بلند

کاش زهرا زخم ابرو را ببندد زودتر

با همان چادر، سر او را ببندد زودتر

نه علی‌اکبر، نه عبّاس و نه قاسم، نه کسی

ماند ارباب و حرم با یک‌بغل دلواپسی

خیمه بی‌عبّاس شد؛ حال زنانش مضطر است

اوّلین‌بار است زینب، غصّه‌دار معجر است

ساقی بی‌دست! پاشو خواهرت آشفته است

بی‌رباب و امّ‌لیلا از اسیری گفته است