مجمع‌ِ دل‌های پراکنده چیست؟ حسین

چینِ سرِ زلف چلیپای تو حسین

زاهد و اندیشه گیسوی او حسین

دست من جعدِ سمن‌سای تو حسین

گر تو زنی تیغِ هلاکم به فرق

فرق من و خاکِ کفِ پای تو

روی من و خاک سر کوی عشق

رأی من و پیروی از رای تو حسین

تیر من و دیده‌ی کج‌بینِ غیر حسین

تیغ من و تارکِ اعدای تو حسین

چند فشاند نمکم بر جگر حسین

لعلِ شِکَرخندِ شکرخوای تو حسین

دیر کشیدی ز میان بس که تیغ

مُرد فروغی ز مداوای تو حسین

حسین حسین حسین ای جان...

*****

من را بس است روز قیامت به یک نگاه

من را نشان دهی و بگویی غلام ماست