بار گناهانم، مرا شرمنده کرده

من روسیاهم خوب من؛ بی‌ چشم‌ و رو، نه

دروازه‌ی راه وصال، اشک زلال است

هرگز کسی دیده نماز بی‌وضو؟! نه

اصلاً جهان بی‌شما، سهمش همین است

حتّی بهشت بی‌تو، دارد رنگ و بو؟! نه

رحمی به ما کن، جان سلطان خراسان

یک اربعین پای خودت؛ دیگر نگو نه

از مجلس مأمون که برمی‌گشت مولا

پایش توانی یا نگاهش داشت سو؟! نه

بر روی زانو آمده تا حجره امّا

دور و برش حرفی نبوده از عدو، نه

شکر خدا، آمد جوادش آخر کار

در وقت جان‌دادن نمی‌شد زیر و رو، نه

بیش از سه‌ ساعت، شمر بالای سرش بود

سر را برید آخر ولیکن از گلو، نه