و قسم به زورق تو؛ به ولای مطلق تو

که بدون هیچ قیدی، همه را سوار کردی

به سکوت شب، شبیه پدرت، کریم بودی

که شبانه، نان و خرما سرِ شانه، بار کردی

تو بنای لا الهی؛ تو فقط، فقط تو شاهی

همه‌ی صفات حق را به خود انحصار کردی

به رخ خدا کشیدی که چقدر عاشقی تو

همه تیر و نیزه‌ها را به تنت مهار کردی

تو بهای خویش بودی؛ تو جزای خویش بودی

که میان لجّه‌ی خون، سرِ خود نثار کردی

تو فداء مستحب را به ره وجوب بردی

سرِ شیرخواره‌ات را به‌فدای یار کردی