کجایی سیّدی! ای جان زهرا

ببینی سفره‌ی احسان زهرا

گرفتم اجر ایثار و ادب را

سرم افتاده بر دامان زهرا

حسین آمد کنار پیکر من

شده خاک خجالت بر سر من

کسی با مادرم ای کاش می‌گفت

شد از امروز، زهرا مادر من

ز تو شرمنده‌ام؛ آب‌آورت رفت

علمدار رشید لشکرت رفت

تو تا در راه بودی، مادرت بود

تو از راه آمدی و مادرت رفت