اباالفضلی‌ام؛ غم ندارم

تووی غصّه‌ها گم نمی‌شم

قسم به دودست بریده‌ش

که محتاج مردم نمی‌شم

اباالفضلی‌ام؛ عشق، عبّاس

بدون شریکه؛ یگانه‌س

نیازی به مردم ندارم

آقام بهترین پشتوانه‌س

اباالفضلی‌ام؛ حسّم اینه

کفیل من امّ‌البنینه

میگن مُهر تایید خانوم

گذرنامه‌ی اربعینه

امان‌نامه رو پس‌زد امّا

امان همه شد اباالفضل

تووی علقمه، غرق خون

زائر فاطمه شد اباالفضل

خداوند عشق و وفا بود

خدای غضب بود اباالفضل

میگفتن کنار برادر

عجب باادب بود اباالفضل

می‌خواستن بیفته علمدار

می‌خواستن شکن در شکن شه

برا اوّلین‌بار پیش

حسینش، نذاشتن بلند شه

باید مشكو تا خیمه می‌‌برد

ولو دست و پرچم بیفته

چقد سخته یک پهلوون به

چه كنم چه كنم بیفته

خدا نگذره از سپاهى

كه حرف عمو رو دوتا كرد

شهادت میده مشک خالی

به قولش تا جون داشت، وفا کرد