الان که چوب رووی لب تو می‌زد

گفتم چه خاکی به سرم بریزم؟!

بهونه داشتم اومدم سراغت

دلم برات تنگ شده بود عزیزم

آماده بودم که به‌جای عبّاس

نامردما رو دور و بر ببینم

ولی خدایی باورم نمی‌شد

سرت رو تووی تشت زر ببینم

اگرچه که نگاه نامحرما

بعد تو جونمو آورده بر لب

سر تورو بغل گرفتم یه‌وقت

نره نگاه‌ها به‌سمت زینب

دل‌داری میدم به خودم اگرچه

بعد تو حال من دیگه خرابه

پیاله رو دیدم می‌ریخت روو سرت

گفتم ایشالا که اینم گلابه

دنیای بی‌تو ارزشی نداره

برام دعا کن که دیگه بمیرم

فقط دلم می‌خواد که قبل مردن

گهواره‌ی بچّه‌مو پس بگیر