اثباتِ این جنون به قیامت نمی‌رسد

پرونده‌ام به خال لبت واگذار شد

کفرانِ نعمت است اگر کم طلب کنم

قنبر به لطف بندگی‌ات شهریار شد

اجداد و ایل من، همه معشوق‌مذهبند

سلمان اگر نشد نَسَبم، مهزیار شد

میثم به چینِ زلف تو تبعیدِ دار بود

مالک که چین ندید، سیاست‌مدار شد

از بس که وصله‌های عبایت شکوه داشت

سلطانی از مقام خودش برکنار شد

رنگ اُحُد پرید همین که نگاه کرد

تیغی دودَم به گُرده‌ی طوفان سوار شد

فکر رفوی پیرهن کهنه‌ات نباش

پیراهن تو پرچم پروردگار شد

با این‌که پای درد تو صفّین گریه کرد

دامان کوفه تا به ابد لکّه‌دار شد

گاهی مرا به چوبِ محبّت بزن علی

دل سر به راه تَرکه‌ی آموزگار شد