آبروی اُمِّ بنینو

آئینه‌ی مرتضی اباالفضل

خدای عشق عاشقاشه

ولی خودش عاشق ارباب

به روی پاهاش بوسه‌ی موج

به روی شونش سر مهتاب

حسین نگاه می‌کرد به چشماش

زینب دعا می‌خوند تو گوشش

لباس رزمشو تنش کرد

یه مشک خالی روی دوشش

لالایی رباب این شد

بخواب مادر دورت بگرده

چشماتو روی هم بذاری

عموت باهات بر می‌گرده

کسی نمونده توی دنیا

مرامشو ندیده باشه

فرات از این‌جا خیلی دور نیست

الان باید رسیده باشه

الان دیگه تو آب رفته

مشکشو زیر آب برده

عموتو که می‌شناسی مادر

مطمئنم که آب نخورده

الان شده سوار اسبش

راهی خیمه‌های شاهه

بذار ببینم از تو خیمه

چشم همه حرم به راهه

کنار علقمه شلوغه

حسین تنها بین لشگر

رو دامنش گرفته ارباب

سر شکسته‌ی برادر

امیر لشگرم بلند شو

بی تو کجا برم بلند شو

پاشو ببین که بی‌حیاها

دارن میرن حرم بلند شو