ره وا كنید دست به سینه ادب كنید

زهرا ز عرش با كمر خم رسیده است

تا زنده ایم بر غم تو گریه می كنیم

شكر خدا به زخم تو مرهم رسیده است

حالا زمان یاری مظلوم كربلاست

هل من معین خطاب به ما هم رسیده است

باز این چه شورش است كه در خلق عالم است

باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است

می آید ای دل، منزل به منزل

از دل صحرا، یك كاروان دل

ساربان آرام، قدری آهسته

ناقه ی زینب، مانده اندرگل

چه كسی تو رو كشته عالمو بیچاره كرده

چه كسی تو رو كشته زینبو آواره كرده

شب های جمعه فاطمه، با اضطراب و واهمه

آید به دشت كربلا، گوید حسین من چه شد

یه شب گریه نكنم می میرم

یه روز سینه نزنم می میرم