خونه بی تو بی روحه، بی تو شبها تاریکه

از نگاهت معلومه، وقت رفتن نزدیکه

مادر مگه چند سالته آرزوی مردن نکن

زخم در رو پر و بالته فکر پر کشیدن نکن

مادر مگه چی دیدی که، این جوری زمین گیر شدی

صورتت چه پریشون شده، یک شبه چقدر پیر شدی

پیچیده تو تمومه شهرمون

حکایت تو و شهامتت

ولی حالا که توی بستری

کسی نیومده عیادتت

تا چشماتو می بندی، بابا انگار می میره

انتقام اشکت رو، کی برامون می گیره

مادر مگه چند سالته آرزوی مردن نکن

زخم در رو پر و بالته فکر پر کشیدن نکن

مادر چرا مونده هنوز خاک کوچه رو چادرت

خونمون تو سکوت ولی گریه می کنه دخترت

مادر مگه چند سالته آرزوی مردن نکن

زخم در رو پر و بالته وقت پر کشیدن نکن