تا که لب را می‌گذارم روی رگ‌های بریده

می‌زند فواره‌ی خون، زخمِ اعضای بریده

تو که دست و پا می‌زدی وقتی زیرو رو می‌شدی

صیحه زد تمام فَلک، وای حسین وای حسین

ای شاه قمرت کو؟ کنارت پسرت کو؟

ردا و سپرت کو؟ سرت کو؟

آمدم اما به سختی این نفس بالا می‌آید

من‌که رفتم از کنارت، مادرم زهرا می‌آید

پاشیده ز هم پیکرت، از هم می‌ربایند سرت

سینه می‌زند مادرت، وای حسین

ای پیکر عریان، در این شام غریبان

ببین ناله‌ی طفلان، حسین جان

راس حسین به نیزه‌ها آتیش زدن به خیمه‌ها