و ثواب هزار حج را داشت

به خدا هر طواف شش گوشه

شب جمعه ضریح اطهر او

غرق نور حضور فاطمه بود

به خودم آمدم و فهمیدم

بر لبم این نوا و زمزمه بود:

شب های جمعه فاطمه، با اضطراب و واهمه

آید به دشت كربلا، گردد به دور خیمه ها

گوید حسین من چه شد

نور دو عین من چه شد

سمت پایین پا كه می رفتم

ناگهان چشم های من تر شد

آنقدر اشك ریخت تا آخر

روضه خوان علی اكبر شد

یك به یك گفت روضه ها را تا

پای شش گوشه از نفس افتاد

آه گویا كنار پیكر او

حضرت عشق ناله سر می داد:

جوانان بنی هاشم بیایید

علی را بر در خیمه رسانید

خدا داند كه من طاقت ندارم

علی را بر در خیمه رسانم