هر چه غم از عالَم و آدم فراری می‌شود

نام او را می‌بَرم، دنیا بهاری می‌شود

می‌بَرد دل‌های ما را شورِ شیداییِ او

می‌دهد حاجاتِ ما را لطفِ زهراییِ او

بی‌نیازم از همه با رزقِ مولاییِ او

زنده گشتم با نفَس‌های مسیحاییِ او

یابنَ زهرا، یابنَ طاها، یابنَ یاسین آمده

دردهای شیعیان را نورِ تسکین آمده

تا تبسّم می‌کند، احساس پیدا می‌شود

در هوایش حسّ و حالی خاص پیدا می‌شود

از کلامش عطرِ نابِ یاس پیدا می‌شود

در نگاهش غیرت عبّاس پیدا می‌شود

نورِ چشمان علی ابن ابی‌طالب تویی

ای امامِ منتظر! حاضرترین غایب تویی

خا‌ک‌سارم، با نگاهت آسمانی می‌شوم

هر سحر سفره‌نشینِ مهربانی می‌شوم

شب به شب مهمانِ بزمِ هم‌زبانی می‌شوم

تو مرا می‌خوانی و من جمکرانی می‌شوم

مایه‌ی آزادیِ این ناله‌ی در حصرِ من

دَم به دَم می‌خوانمت ای سوره‌ی وَالعصرِ من

علّت سرمستیِ دل‌های ما جامِ علی‌ست

هر کسی چشم‌انتظارِ توست، هم‌گام علی‌ست

پرچمِ تو پرچمِ تشخیصِ اسلام علی‌ست

جشن میلاد تو روز بُردن نام علی‌ست

می‌رسی و می‌شود ذکر لبانت بی‌شمار

لا فَتیٰ إلّا علی لا سَیف إلّا ذوالفقار

ذکر دنیا، ذکر عقبا: یا لثارات الحسین

ناله‌ی عشّاق زهرا: یا لثارات الحسین

کربلا می‌خواند این را: یا لثارات الحسین

می‌رسی با یا علی، با یا لثارات الحسین

مرهمِ زخمِ فراقِ سینه‌ی ما می‌رسی

ای امیدِ آخرِ آدینه‌ی ما! می‌رسی