تو که با تشنگی، چشمای یه‌ دنیارو تر کردی

تو که با گریه، دریارو به ما نزدیک‌تر کردی

زمان، لبریزه از بغضت، زمین سیرابه از خونت

چه تابی می‌خوره رو نیزه گیسوی پریشونت

چی گفتی به فرات، این رود ناآرومِ بی‌جریان

چی دیدی توی قاب دست کم‌جونت، برادرجان؟

چه خونی به دل این طفل‌های بی‌زبون کردن

تو رو می‌خواستن واسه همین، مشکو نشون‌کردن

پناه خیمه‌های تشنه‌‌ رو قطع‌الیمین کردن

همونا که علی رو سال‌ها خونه‌نشین کردن

(قمربنی هاشم عباس، اباالفضل)