زمان، لبریز از بغضت؛ زمین، سیراب از خونت

چه تابی می‌خوره روو نیزه، گیسوی پریشونت

چی گفتی به فرات، این رود ناآروم بی‌جریان

چی دیدی تووی قاب دست کم‌جونت، برادرجان!؟

چه خونی به دل این طفل‌های بی‌زبون کردن

تورو می‌خواستن؛ واسه همین، مشکو نشون‌کردن

صدا افتاد؛ دست افتاد؛ مشک افتاد؛ علم افتاد

یکی با قدّ خم، پاشد؛ یکی با قدّ خم، افتاد

پناه خیمه‌های تشنه‌‌رو قطع‌الیمین کردن

همونا که علی رو سال‌ها خونه‌نشین کردن