نَفسی عَلی زَفَراتها مَحبوسه

یا لَیتَها خَرَجَت مَعَ الزَفَراتی

ناباورانه رخت سیاهم را

امشب برای داغ تو تن کردم

آخر تو را چگونه دلم آمد

با دست‌های خویش کفن کردم

یک فاتحه برای خودم خواندم

وقتی که چشم‌های تو را بستم

همسایه هم شنید صدایم را

بس که وَرَم شمرد زِ تو دستم

سخت است در تلاطم تنهایی

راهی کنی تمامِ امیدت را

چیزی نگفته بودی و من دیدم

هنگام غسل موی سفیدت را

باز است بستر تو در آن خانه

آیینه‌ی دِقِ حسنت پهن است

ای وای من چرا تو کفن پوشی

بر روی بند پیرِهنت پهن است

تنها خداست آن که خبر دارد

این شام را چگونه سحر کردم

با تو زدم زِ خانه‌ی خود بیرون

باید ولی بدون تو برگردم