تو با من کنی قهر و من آشتی

تو کردی خطا؛ من عطا می‌کنم

تو را خواندم اکنون که باز آمدی

کجا دست خالی، رها می‌کنم

به کارت زدی بس گره‌های کور

مخور غم؛ من از لطف، وا می‌کنم

تو از من جدا گشته‌ای ورنه من

کجا از تو خود را جدا می‌کنم

تو مستوجب آتش دوزخی

من از اشک چشمت، حیا می‌کنم

مرنج از بلاها که من گاه‌گاه

نوازش تو را با بلا می‌کنم

ز آلودگی تا که پاکت کنم

تو را عاشق کربلا می‌کنم

به یک «یاحسین» و به یک قطره اشک

تو را پاک از هر خطا می‌کنم

جواب تو را گر نگویم جفاست

کجا من به عبدم جفا می‌کنم

طبیب و دوای تو میثم، منم

مداوات با یک دعا می‌کنم