سر تو رو وقتی رو نیزه زدن

با کعب نی زدنم

میباره سنگ از آسمون و

شد زره تو غرق خون و

قاتل تو برده به غارت

حلقه ی ازدواجمون

هنیئا لک

شهادتت مبارک

نامه ای که نوشته بود

عمو برا بابای من

می‌مونه بعد رفتنت

یادگاری برای من

سخته ببینی روی خاک

غرق به خون حاصلته

موهایی که شونه زدم

تو دستای قاتلته

شمع عزا خیمه ی شعله ور

شام غریبون تو بی سحر

روضه ی تو شبیه فاطمه و

سینه و میخ دره

نمی‌رسید پات به رکاب و

زره نمی‌شد که ببندی

حالا داری مثل علمدار

چه قد و بالای بلندی

کرب و بلا و اشک و ناله

برو که لحظه ی وصاله

ای ماه من به زیر مرکب

زخمای تو مثل هلاله

هنیئا لک

شهادتت مبارک